Jul 19, 2009

အက္စစ္၀ိုင္ ၂

အခန္း(၄)
.......................
ေမာင္ သိရဲ့လား
သူဟာေမာင့္အတြက္ အေရးမျကီးေပမဲ့
က်မအတြက္ေတာ့
ဘ၀တစ္ခုလံုး ျဖစ္ခဲ့တယ္ ဆိုတာ
..................................

ျပတင္းေပါက္မွ ေလတိုးေ၀ွ့ေနေသာေျကာင့္ လိုက္ကာျဖဴေလးမွာ တျဖတ္ျဖတ္လြင့္ေန၏
သူမအသက္ရွဴေနသည္ ထင္ပါသည္။ ေလထုသည္ ခါတိုင္းထက္ သိပ္သည္းေနသေယာင္
သူမအသက္ရွူမ၀ပါ။ ေခါင္းထဲ မွူးေနာက္ရီေ၀ေန၏။
ေန့ေရာ ညေရာသူမငိုေျကြးေနမိသည္ထင္၏...ရင္ဘတ္မွခပ္စူးစူးထိုးေအာင့္လာသည္။
အရာအားလံုးကို သူမဆံုးရွဴးံ ခဲ့ရျပီ။
အသက္မဲ့ေနေသာ သားငယ္၏ ရုပ္ပံုေလးကိုသာ မ်က္၀န္းထဲ အထပ္ထပ္ အခါခါျမင္
ေယာင္လွ်က္...ရင္ထဲစူးစူး၀ါး၀ါး နာက်င္လာသည္နွင့္အမွ် မ်က္ရည္ကအလိုလို
စိမ့္အိုင္လာတာခ်ည္း။ ကိုယ္ဘယ္လို ဆက္ရွင္သန္ရပါ့မလဲ ...
ဘ၀က ေနခ်င္စရာ မေကာင္းေတာ့ျပီ.....
"ေမသူ "
သူမတုန္လွူပ္ေခ်ာက္ျခားစြာ ခံစားမွူမဲ့စြာ သူ့မ်က္၀န္းဆီ လွမ္းျကည့္လိုက္သည္

"ကိုယ္တို့ ေနာက္ကေလးတစ္ေယာက္ ထပ္ယူုျကမယ္ေလ....ေနာ္
သိပ္ျပီးခံစားေေနရတယ္ဆိုတာ ကိုယ္သေဘာေပါက္ပါတယ္...
ဒါေပမဲ့ သူ့ကို ကိုယ္တို့ျပန္ရနုိင္ေတာ့တာမွမဟုတ္တာ....."

ဟင့္အင္းးးးသူေလးကိုဆံုးရွူံးလိုက္ရျပီလို့ သူမကိုယ္တိုင္ ခက္ခဲစြာ ျကိဳးစားယံုျကည္ရဦးမွာ..
သူ့စကားသံေတြကို သူမအလြန္မုနး္ပါသည္....သူ့မ်က္နွာမွာ ထူးထူးျခားျခား အစ္မို့ေန၏
သူလဲငိုထားသည္ထင္ပါ့...သူမေက်နပ္သြားသည္...ေနာက္ဆံုးေတာ့ သူမလိုခ်င္တဲ့
ကေလးအတြက္ သူမ်က္ရည္ေတာ့က် ရေသးသည္ပဲေလ......

"ကိုယ့္ကိုကြာရွင္းေပးလို့ရမလား...."

"ဘာ..ဘာေျပာတယ္ ..ေမသူ'

"ေမာင္..ကိုယ့္ကိုကြာရွင္းေပးပါလို့ ကိုယ္ေတာင္းဆိုေနတာ...."

သူေနာက္သို့ အနည္းငယ္ယိုင္သြားသည္..သူ့ပံုကတုန္လွူပ္ေျခာက္ျခားေနဟန္ရွိ၏
သူမေက်နပ္ပါသည္...ဒါ သူ့ဆီကသူမျပန္ရမည့္ေလွွ်ာ္ေျကးျဖစ္သည္..

"နိုးးးလံုး၀မျဖစ္နိုင္ဘူး ေဘဘီ..မင္းကိုေမာင္ ဘယ္ေလာက္ခ်စ္တယ္ဆိုတာ
မင္းသိရဲ့သားနဲ့...."

မိန္းမကိုပဲခ်စ္တတ္ျပီး ကိုယ့္ရင္ေသြးကိုမခ်စ္တတ္တဲ့ ေယာက္်ားမ်ဳိး..
ကိုယ္အလိုမရွိဘူးေမာင္..။

"ကိုယ္လံုး၀ကြာရွင္းမေပးနိုင္ဘူး...ေမသူ....မင္းကိုကိုယ္ခ်စ္လို့ ယူခဲ့တာ..
မင္းဟာတသက္လံုး ေမာင့္မိန္းမပဲျဖစ္ရမယ္....."
သူေျခလွမ္းက်ဲက်ဲနွင့္ အခန္းျပင္သို့ ထြက္သြား၏..
တံခါးေစာင့္ပိတ္သံ သူမရင္ထဲအထိဒိုင္းခနဲေစာင့္တိုးသြားေလသည္။
ထိုေနရာမွ အေငြ့အျဖစ္ေပ်ာက္ဆံုး လိုက္ခ်င္ျပီ...
ဘယ္သူမွမျမင္နိုင္ တဲ့ေနရာတစ္ခုမွာ ရွူိက္သာငိုလိုက္ခ်င္ျပီ...
သူမရွိတဲ့ဘ၀မွာ သူမဘာကိုမွမလိုခ်င္ေတာ့..။

အခန္း(၅)
.....................................
ေမာင္
အဲဒိေန့က ကိုယ္ငိုေနခဲ့တယ္
တိမ္ေတြကေျပာတယ္
အဲဒါ သူ ့မ်က္ရည္ေတြတဲ့....
................................................

မိုးစက္မိုးေပါက္မ်ားက သူမကိုယ္ေပၚသို့ တေျဖာက္ေျဖာက္ေျကြဆင္းေနသည္။
မိုးေရစက္မ်ားျကားက ေျကေျကကြဲကြဲ ခံစားငိုေျကြးေနေသာ ဒီအမ်ဳိးသမီးကို
ဘယ္သူမွအထူးတလည္ ဂရုျပဳမိမွာမဟုတ္ပါ...မိုးေရစက္မ်ားနွင့္ သူမမ်က္ရည္မ်ားက
ေရာေထြးေနျကသည္ပဲ...ဂ်ိမ္းခနဲမိုးခ်ိန္းသံက သူမရင္ထဲသို့ ေဆာင့္တိုးလိုက္ေလသည္။
နာက်င္မွူျဖင့္ ဒယိမ္းဒယိုင္ ျဖစ္ေနေသာ သူမေျခလွမ္းမ်ားကို ဘယ္လိုမွ ထိန္းခ်ဳပ္မရနိုင္ပါ။
ေဆးရုံမွ ဘယ္သူမွမျမင္အာင္ သူမခိုးထြက္လာခဲ့သည္...
သူမသိပ္မုန္းတဲ့ သူ ့အရိပ္ဆီမွ အေ၀းဆံုးသို့ ထြက္ေျပးမည္..
သူဘယ္ေတာ့မွရွာမေတြ့နိုင္တဲ့ ေနရာတစ္ခုဆီကိုေပါ့........
သူမေရွ့က ျျမစ္ေရက အဆက္မျပတ္ တသြင္သြင္ စီးဆင္းေနဆဲ......
လူရွင္းေသာေနရာ တစ္ခုကိုသူမေရြးခ်ယ္လိုက္သည္...ထို့ေနာက္ ျမစ္ကမ္းနွင့္
့ေရကိုျခားထားေသာ လက္ရန္းကို သူမခြေက်ာ္လိုက္ျပီး အစြန္းထြက္ေနရာေလးမွာ
သူမရပ္သည္။ လက္တစ္ဖက္မွ လက္ရန္းကို ေသခ်ာဆုပ္ကိုင္လွ်က္..
ဒီလက္ကို ေျဖခ်လိုက္ရင္ ကိုယ္ ျမစ္ထဲက်သြား နိုင္တယ္ ေမာင္...
မေ၀းေတာ့တဲ့ အခ်ိန္တစ္ခုမွာ ဒီျမစ္ေရနဲ့ ဘယ္အထိသူမေျမာပါသြားမလဲ....
ဟိုးးးမိုးကုပ္စက္၀ိုင္းအထိလားးးဒါမွမဟုတ္ပင္လယ္ထဲထိလားးးး
သူမေသဆံုးမွာေရာ ေသခ်ာရဲ့လားးေသျခင္းတရားရဲ့တဖက္မွာ ဘာေတြရွိလဲ...
ထိုသို့ ဘယ္တုန္းကမွ သူမမေတြးခဲ့ဘူးပါေခ်..။
စီးေနေသာ ျမစ္ေရကိုျကည့္ရင္း သူမ မူးေနာက္ရီေ၀လာသည္။
တကယ္ေတာ့ ေမာင္က အက္စစ္၀ိုင္တစ္ခြက္ျဖစ္ခဲ့သည္..ဒါဆို သူမက ၀ိုင္ေသာက္သူေပါ့........
၀ိုင္ရဲ့ ရစ္မူးဖြယ္ ခံစားခ်က္ေလးကို တပ္မက္ေမာရင္း ေလာင္ကၽြမ္းတတ္ျခင္းကို
ေမ့ေလ်ာ့ေနတတ္သူ......ရစ္မူးရီေ၀ျခင္းမွ ရုန္းမထြက္မီ သူမတကိုယ္လံုး ေလာင္ကၽြမ္းျပာက်ေစခဲ့ျပီ
ေမာင္က ခ်စ္သာခ်စ္ျပီး လက္မထပ္သင့္ေသာလူတေယာက္ ျဖစ္သည္...
ကိုယ္ေမာင့္ကို မုန္းပါရေစ...ေမာင့္ကိုနာက်င္ေစခ်င္ပါသည္..
ကိုယ္ေသဆံုးသြားလွ်င္ ေမာင္ဘယ္လိုခံစားရမည္လဲ...သိခ်င္လွသည္...
ကိုယ့္ရင္ေသြးေလး အတြက္ ကိုယ္ခံစားရသလို ေမာင္လဲ ကိုယ့္အတြက္ ခံစားေစရမည္..
ဒါ ေမာင့္ဆီမွ က်မရစရာ ေလွ်ာ္ေျကးျဖစ္သည္..။
သူမက လက္ရန္းဆုပ္ကိုင္ထားေသာ လက္ကို တျဖည္းျဖည္း ေျဖေလ်ာ့ခ်လိုက္ေတာ့သည္။။။
...................................

အခန္း(၆)
...................................

တခါက ေမာင္နွင့္ကိုယ္ ျကယ္ေျကြညကို ခံစားခဲ့ဘူးပါသည္..
ျကယ္ေလးေျကြေတာ့ ေမာင္နွင့္ကိုယ္ အတူတူေတာင္းဆု ျပဳခဲ့ျကသည္။။။
ျပီးေတာ့ ေမာင္ကေမးသည္..

"ဘာဆုေတာင္းလဲေမသူ"

"အင္း..ေမာင္ရယ္..ကိုယ္ရယ္....ကိုယ္တို့သားသမီးေလးရယ္....အတူတူရွိေနရပါေစလို့"

ေမာင္ကကိုယ့္ေခါင္းကို ခပ္ဖြဖြ အုပ္ကိုင္လိုက္သည္...
ကေလးငယ္တစ္ေယာက္လိုမ်ဳိးးးးကိုယ္ေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့ဘူးပါသည္..

"ေမာင္ေရာ...ဘာဆုေတာင္းလဲ...."

'"ေမသူ ့ကို အျမဲ ခ်စ္ေနရပါေစလို့ေလ....."

"တကယ္...."

အဲဒိတုန္းက................ကိုယ္ တကယ့္ကို ေက်ေက်နပ္နပ္ ရယ္ေမာခဲ့ဘူးပါသည္။
......................................................................................................................................

ျပီးပါျပီ။

4 comments:

ေမဇင္ said...

ဟာ...ဘယ္လုိဇတ္သိမ္းလုိက္တာလဲ..ဟင့္ဟင့္ ...သူေသသြားလားဟင္... ေမာင္ နဲ႕ ေနာက္ထပ္ ကေလး ယူလုိ႕ ရေသးတယ္ေလ... ဘာလို႕ ေမာင္ ကရင္ေသြးေလး ကိုမခ်စ္တာလဲ.... 1 ကိုျပန္သြားဖတ္ဦးမယ္...။ စာေရး တကယ္ေကာင္းတယ္ ေရႊယြန္းရယ္.... း)မ်ားမ်ား ဆက္ေရး...

ခင္တဲ့
ေမဇင္

မ်က္မွန္ေလး said...

ဘာၿဖစ္သြားတာလဲဟင္။။
သူေသသြားသလား
ရင္နင္႔ေအာင္ေ၇းတတ္ပါေပ႔

Yu Ya said...

ေကာင္းလိုက္တာဗ်ာ မေရႊယြန္းရယ္... အရမ္းနဲ႔ခ်စ္တတ္ရင္ အၿခားတစ္ဖက္မွာ အရမ္းနဲ႔ မုန္းသြားႏိုင္တယ္ဆိုတာကို သတိထားမိေစပါတယ္။
ဒါေၾကာင့္ ဘ၀ေတြဆိုတာ အခ်စ္သက္သက္နဲ႔ တည္ေဆာက္တာထက္ ေမတၱာၿဖင့္ တည္ေဆာက္ေသာ ဘ၀ေတြက ပိုမိုတည္တန္႔ခိုင္ၿမဲေစမယ္လို႔ ယံုၾကည္မိပါတယ္။

yu ya

ျမစ္က်ဳိးအင္း said...

ထူးျခားတဲ့ ခ်စ္ျခင္းဖြဲ႕ ဇာတ္လမ္းေလးတပုဒ္ပါပဲ....။
ခံစားခ်က္ကို ဦးစားေပးလြန္းတဲ့ မိန္းခေလးတေယာက္ အေၾကာင္းေပါ့
အနည္းငယ္သာ စိတ္ရွည္ျပီး လက္ေတြ႔က်က်ေတြးတတ္ခဲ့ရင္ သာယာတဲ့
အနာဂတ္ဘ၀ကို ပိုင္ဆိုင္ရလိမ့္မယ္လို႔ ဆက္ေတြးျဖစ္တယ္...။
ကိုယ့္ကိုကိုယ္သတ္ေသတဲ့လူေတြကို ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ မႏွစ္သက္ဘူး
ရွင္သန္ျခင္းမွာ ျဖစ္နိင္ခြင့္ေတြ အမ်ားၾကီးရိွတယ္မဟုတ္လား...။
ဒီ၀တၳဳေလးအတြက္ကေတာ့ ရသတခုက်န္ခဲ့တဲ့ ၀တၳဳတိုေလးလို႔ မွတ္ခ်က္ ေပးခ်င္ပါတယ္...။ရသတခုခုပါတဲ့စာတိုင္း ႏွစ္သက္ပါတယ္...။
စာတပုဒ္ျမန္ျမန္တင္ဘို႔ထက္ ရသ တခုခုပါေအာင္ ၾကိဳးစားတာ ပိုေကာင္းတယ္လို႔ ေစတနာ သန္႔သန္႔နဲ႔ အၾကံေပးပါတယ္...။
အဲဒီလိုစာမ်ဳိး ဘယ္အခ်ိန္ျပန္ဖတ္ဖတ္ တန္ဖိုး မေလ်ာ့ပါဘူး...။

There was an error in this gadget

About me

Blogger templates